தமிழ் இடைமறி யின் அர்த்தம்

இடைமறி

வினைச்சொல்

  • 1

    (பேச்சில், செயலில்) குறுக்கிடுதல்.

    ‘இடைமறித்துப் பேசினால் சொல்ல நினைத்தது மறந்துவிடும்’
    ‘‘சாதம் போதும்’ என்று அவர் என்னை இடைமறித்தார்’

  • 2

    வழிமறித்தல்.

    ‘சாலையில் போய்க்கொண்டிருந்தவர்களை இடைமறித்துக் கொள்ளை’
    ‘கோபத்தில் வெளியே கிளம்பிய கணவனை இடைமறித்தாள்’