தமிழ் உண்மை யின் அர்த்தம்

உண்மை

பெயர்ச்சொல்

  • 1

    மறுக்க முடியாதது; பொய் அல்லாதது; சத்தியம்.

    ‘அவன் இந்தக் குற்றத்தில் சம்பந்தப்பட்டிருக்கிறான் என்பது உண்மை என்றால் தகுந்த நடவடிக்கை எடுக்க வேண்டும்’
    ‘‘ஐயோ, பேராசை பேரிழப்பு’ என்பது உண்மையாக இருக்கிறதே என்று வருந்தியது ஓநாய்’

  • 2

    போலி அல்லாதது.

    ‘இது காகிதப் பூ அல்ல, உண்மையான பூ’
    ‘இது என் வாழ்க்கையில் நடந்த உண்மைச் சம்பவம்’

  • 3

    கற்பனைக்கு மாறானது; யதார்த்தத்தில் காணப்படுவது.

    ‘இது உன் கற்பனை இல்லையே, உண்மைதானே?’
    ‘உண்மை நிலவரத்தைத் தெரிந்துகொண்டு பேசு’

  • 4

    முறைபிறழாதது; நேர்மை.

    ‘பல காலம் உண்மையாக உழைத்தும் பயன் இல்லை’
    ‘உண்மை நண்பன்’
    ‘உண்மை ஊழியர்’

  • 5

    இயல்பில் அமைந்திருப்பது.

    ‘உண்மையான திறமையை வெளிக்காட்ட ஒரு சந்தர்ப்பம் கிடைத்திருக்கிறது’
    ‘அவனுடைய உண்மையான குணம் இன்று வெளிப்பட்டது’

  • 6

    அறிவாலும் அனுபவத்தாலும் அறியப்படுவது.

    ‘தத்துவ உண்மைகள்’
    ‘அனுபவ உண்மைகள்’