தமிழ் உதறு யின் அர்த்தம்

உதறு

வினைச்சொல்

  • 1

    (தூசி, அடைப்பு முதலியவை போகும்படியாக) பலமாக அசைத்து வீசுதல்; (கத்தையாக இருப்பது) பிரிந்து விழுமாறு ஆட்டுதல்.

    ‘கீழே விழுந்த துண்டை எடுத்து உதறித் தோளில் போட்டுக்கொண்டார்’
    ‘பேனாவை உதறிஉதறித் தரையெல்லாம் மை’
    ‘மாட்டுக்கு வைக்கோலை உதறிப் போடு’

  • 2

    (சுளுக்கிக்கொண்ட அல்லது மரத்துப்போன காலை) மடக்கி நீட்டி ஆட்டுதல்.

    ‘சுளுக்கிக்கொண்ட காலை உதறிவிட்டுக்கொண்டான்’

  • 3

    (குளிர், பயம் முதலியவற்றால்) நடுங்குதல்.

    ‘குத்தும் குளிரில் கைகால்கள் உதறத் தொடங்கின’

  • 4

    விட்டுவிடுதல்; கைவிடுதல்.

    ‘ஏதோ ஒரு கோபத்தில் வேலையை உதறிவிட்டு வீட்டுக்கு வந்துவிட்டார்’
    ‘குடும்பத்தை உதறிவிட்டுப் போக அவரால் எப்படி முடிந்தது?’