தமிழ் சுபாவம் யின் அர்த்தம்

சுபாவம்

பெயர்ச்சொல்

  • 1

    (ஒருவருடைய அல்லது ஒன்றினுடைய) நடத்தையின் அல்லது பண்பின் பொதுவான இயல்பு.

    ‘பெற்றோர்களின் சுபாவம் குழந்தைகளிடமும் இருப்பது இயற்கைதான்’
    ‘அவன் கூச்ச சுபாவம் உடையவன்’
    ‘மான்கள் பயந்த சுபாவம் கொண்டவை’

  • 2

    அருகிவரும் வழக்கு அமைதியான நடத்தை அல்லது குணம்.

    ‘அவர் சுபாவமான ஆள்’
    ‘அவன் சுபாவமாகப் பதில் சொன்னான்’