தமிழ் பழகு யின் அர்த்தம்

பழகு

வினைச்சொல்

  • 1

    நட்புகொள்ளுதல்; உறவுகொள்ளுதல்.

    ‘மறைந்த கவிஞரோடு நான் நெருங்கிப் பழகியிருக்கிறேன்’
    ‘அவர் இயல்பாகவே எல்லோருடனும் கலகலப்பாகப் பழகுவார்’
    ‘அவனுடன் நன்றாகப் பழகிய பின்னரே அவனது உண்மையான குணம் எனக்குத் தெரிந்தது’

  • 2

    (ஒரு இடம், செயல் போன்றவற்றுக்கு) பழக்கப்படுதல்; பலமுறை அனுபவப்பட்டு அறிதல்.

    ‘பழகிய இடம் என்பதால் சகஜமாக உள்ளே சென்றான்’
    ‘பழகப்பழக எல்லாமே அலுத்துப்போய்விடுகிறது’

  • 3

    பயிலுதல்.

    ‘வீட்டிலேயே தையல் பழகிவருகிறேன்’