தமிழ் வெறுமை யின் அர்த்தம்

வெறுமை

பெயர்ச்சொல்

  • 1

    எதுவும் இல்லாதது போன்ற உணர்வு; எதிலும் பிடிப்பு இல்லாத உணர்வு; சூன்யம்.

    ‘குடித்தால் வாழ்க்கையின் வெறுமை போய்விடுமா?’
    ‘நண்பர்கள் சென்றதும் அவன் மனத்தில் வெறுமை கவிந்தது’
    ‘முதுமையையும் வெறுமையையும் யாராலும் பகிர்ந்துகொள்ள முடியாது என்று நண்பர் கூறினார்’

  • 2

    (ஒன்றில் அல்லது ஓர் இடத்தில்) இருக்க வேண்டியது இல்லாத நிலை; அதற்கு உரியது இல்லாத நிலை.

    ‘அவள் கழுத்தும் கைகளும் வெறுமையாக இருந்தன’
    ‘ஊரடங்கு உத்தரவின் காரணமாகச் சாலைகள் வெறுமையாகக் காட்சியளித்தன’
    ‘இலைகளற்று வெறுமையாகக் காணப்பட்ட மரம்’